ΤΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ
Μπήκα εψές κρυφά στο δωμάτιο των αναμνήσεων.
Το αποτύπωμα τής παλάμης μου ήταν ακόμη εκεί
απ’ τον καιρό που, νέος, παιδευόμουν και παίδευα
το τοπίο να ταιριάξει με τη Λογική
με τα αργύρια στην τσέπη μου βαριά
χωρίς τη θάλασσα και με την πίστη απούσα.
Γύρισα το βιβλίο των μάγων με τα φθαρμένα εξώφυλλα
σε μια γραφή ακατάστατη αδούλευτα ποιήματα.
Πόσο δρόμο άφησα πίσω μου, είπα νοερά.
Και πόσο ακόμη θα ήθελα να κάνω άμα πρόφταινα.
Μία μικρή κουκίδα που να ενώνει το μηδέν
με το μηδέν κι αυτό να ήτανε το ποίημα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου