Ιωάννης Τσιτσίμης

Νιώθω πως μέσα μου μπαίνεις      σαν ξίφος στην καρδιά σαν κυπαρίσσι στον ουρανό σαν μιναρές στο σύννεφο σαν κύμα στο λιμάνι. Μέσα μου μπαίνεις σαν τρούλος στην ψυχή σαν υφαντό στην μοναξιά σαν τραγούδι στη σιωπή σαν παιδί στο όνειρο    σαν έρωτας στο θάνατο. (Από τις Μετέωρες Ώρες)

Στη δυτική ακτή ή αλλιώς στην άκρη που ο Ήλιος κρύβει το αμόνι του όλη τη μέρα σφυροκοπούν οι ώρες κι ο χρόνος υποτάσσει το δραπέτη. Ούτε τη νύχτα να τον προστατεύει έχει ούτε την ευωδιά τη μακρινή της ροζμαρίνας ίσως, γι' αυτό, το μόνο που του μένει είναι αυτή η διαρκής περιστροφή του κόσμου. Και η στιγμή, που ως συνωμοσία των Άστρων φλέγεται και στον ουρανό αφήνει την κόκκινη γραμμή που η ματαιότης σβήνει από το μαυροπίνακα της Ιστορίας και των εφήμερων, επανερχόμενων, ερώτων που πάλλονται και παγιδεύουνε τη μνήμη με μια τομή εγκάρσια σε παραλλήλους που στα νερά χαράζουν τα δελφίνια. Ιωάννης Δ. Τσιτσίμης (Από τη συλλογή "Η περί του αντιθέτου εικασία")