ΤΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ Μπήκα εψές κρυφά στο δωμάτιο των αναμνήσεων. Το αποτύπωμα τής παλάμης μου ήταν ακόμη εκεί απ’ τον καιρό που, νέος, παιδευόμουν και παίδευα το τοπίο να ταιριάξει με τη Λογική με τα αργύρια στην τσέπη μου βαριά χωρίς τη θάλασσα και με την πίστη απούσα. Γύρισα το βιβλίο των μάγων με τα φθαρμένα εξώφυλλα σε μια γραφή ακατάστατη αδούλευτα ποιήματα. Πόσο δρόμο άφησα πίσω μου, είπα νοερά. Και πόσο ακόμη θα ήθελα να κάνω άμα πρόφταινα. Μία μικρή κουκίδα που να ενώνει το μηδέν με το μηδέν κι αυτό να ήτανε το ποίημα.
Αναρτήσεις
ΔΥΤΙΚΗ ΑΚΤΗ
Στη δυτική ακτή ή αλλιώς στην άκρη που ο Ήλιος κρύβει το αμόνι του όλη τη μέρα σφυροκοπούν οι ώρες κι ο χρόνος υποτάσσει το δραπέτη. Ούτε τη νύχτα να τον προστατεύει έχει ούτε την ευωδιά τη μακρινή της ροζμαρίνας ίσως, γι' αυτό, το μόνο που του μένει είναι αυτή η διαρκής περιστροφή του κόσμου. Και η στιγμή, που ως συνωμοσία των Άστρων φλέγεται και στον ουρανό αφήνει την κόκκινη γραμμή που η ματαιότης σβήνει από το μαυροπίνακα της Ιστορίας και των εφήμερων, επανερχόμενων, ερώτων που πάλλονται και παγιδεύουνε τη μνήμη με μια τομή εγκάρσια σε παραλλήλους που στα νερά χαράζουν τα δελφίνια. Ιωάννης Δ. Τσιτσίμης (Από τη συλλογή "Η περί του αντιθέτου εικασία")
